Πορτοκαλί

fly me to the moon
and let me play among the stars

η κούνια ανέβηκε ψηλά, το Ραφάκι γέλασε "κοίτα μαμά, κοίτα μέχρι που φτάνω" κι εκείνη την ώρα βγήκε ο ήλιος απ' τα σύννεφα κι όλα έγιναν πορτοκαλί.

η κούνια μια ανέβαινε μια κατέβαινε, η μέρα ήταν διαυγής σαν το χαμόγελο της Ελένης όταν ονειρεύεται
μα η Ελένη δε βρισκόταν μαζί μας: κάθε δεύτερη Κυριακή δουλεύει κι η απουσία της με κάνει ν' απλώνω το χέρι και να πιάνω το τηλέφωνο "Ελενάκι όλα καλά;"

τώρα τις Κυριακές μαζί μας έρχεται η Δήμητρα.
τα κορίτσια μουρμουράνε και σιγογελάνε σ' όλη τη διαδρομή, στην παραλία τρέχουν στις κούνιες και στην τσουλήθρα, εγώ, κάθομαι στο παγκάκι και τις κοιτάζω
"κοίτα μαμά, κοίτα μέχρι που φτάνω" φωνάζει το Ραφάκι κι η κούνια της φτάνει μέχρι τον ουρανό.

η Δήμητρα γελάει δυνατά και πετάει κι αυτή
ο Χρόνης στο παγκάκι κοντά μας πίνει νερό δροσερό
ο ήλιος βγαίνει απ' τα σύννεφα και όλα γίνονται πορτοκαλί
..................................................

στον γυρισμό, πάνω απ' τα λιμανάκια το Ραφάκι τραγουδούσε:
"and how many times must a cannon ball fly,
before they're forever banned?"

μ΄ αυτή τη συγκινητικά σωστή φωνούλα
κι ήταν αστείο
και τρυφερό μαζί
πως ο Ντύλαν των δικών μου χρόνων, γίνεται ο Ντύλαν που θα τραγουδήσει το Ραφάκι στη γιορτή του σχολείου μεθαύριο

γυρίζω και κοιτάζω τα κορίτσια στο πίσω κάθισμα χαμογελώντας
με κοιτούν κι αυτά
και λες και μαντεύουν την ερώτηση
τραγουδούν μαζί:

"the answer my friend is blowing in the wind,
the answer is blowing in the wind"

και όλα γίνονται ξανά
πορτοκαλί..