κάνοντας ζάπινγκ Σάββατο βράδυ:πέφτω σε μια (συγκλονιστική) συνέντευξη του Δημήτρη Μητροπάνου, όπου διηγείται τη σοβαρή, σοβαρότατη περιπέτεια της υγείας του και το πως ήρθε ξανά στη ζωή χάρη στην αδελφή του, η οποία του δώρισε το ένα της νεφρό.
παρακολουθώ με σφιγμένη καρδιά την αφήγηση του και ξέρω ήδη, πως τα λόγια του "χόρεψα ζεϊμπέκικο με τον θάνατο" γράφουν ιστορία, όχι μόνο για τον τρόπο που αντιμετώπισε την περιπέτεια του, αλλά κυρίως για τον τρόπο που αντιμετωπίζει την ίδια του τη ζωή.
μ' αυτή την πρόταση, η συνέντευξη τελειώνει κι η κάμερα γυρίζει στο στούντιο, όπου επικεντρώνεται,
που τάχα;
στη δουλειά του Δημήτρη Μητροπάνου;
στις φωτογραφίες από τις συναυλίες του;
σ' αυτούς που τον στήριξαν στην οδύσσεια του;
όοοχι, όχι βέβαια!
αντίθετα, εστιάζει στο ένα παπούτσι της ξανθής παρουσιάστριας, η οποία κάθεται σ' ένα ψηλό σκαμνί και το προτείνει στη μούρη μας, κουνώντας το όλο νάζι και τσαχπινιά.
κι έχοντας ακόμα τη φωνή του Μητροπάνου στ' αυτιά μας, για το "ζεϊμπέκικο" που χόρεψε, ακούμε την κυρία, η οποία μας πληροφορεί για το στολισμένο της πασούμι:
"υπερπαραγωγή, ε;"
................................................
όπου τα λόγια περιττεύουν
κι όπου η σοβαρότητα και η αισθητική της ξανθής παρουσιάστριας έχουν απλά το βάρος
ενός παπουτσιού..
