η Χούντα (τότε, στη ζωή μου)

ανάρτηση από παλιά.
πάντα η ίδια θα 'ναι..


στη δική μου ζωή, χούντα σήμαινε:

"στο περιγιάααλι το κρυφό.."
"σσσττ! τρελλάθηκες;"

ατέλειωτες αγορεύσεις στα σχολικά προαύλια
ατέλειωτα "επίκαιρα" στον κινηματογράφο

απότομη σιωπή όταν μπαίναμε στο δωμάτιο και οι γονείς συζητούσαν.
απότομη σιωπή παντού.

δίσκοι βινυλίου που εξαφανίστηκαν
βιβλία που καταχωνιάστηκαν
(όμως, όσο να 'ναι, κάποια απ' αυτά ξέφυγαν απ' το αφηρημένο βλέμμα της μητέρας μου: θυμάμαι το Οδός Αβύσσου Αριθμός 0 -να το κατεβάζω σκονισμένο από κάποιο ράφι- θυμάμαι τον Βράχο, θυμάμαι κι άλλα.. κι άλλα..)

στη δική μου τη ζωή, η χούντα ξεκίνησε όταν πήγαινα τετάρτη δημοτικού.
στη δική μου τη ζωή, η χούντα τέλειωσε όταν πήγαινα τετάρτη γυμνασίου.
..............................................

πλέον, μόνο τ' αφιερώματα στην τηλεόραση μάς τη θυμίζουν

(δεν είναι ότι ξεχνάμε
είναι πως δεν αντέχουμε να θυμόμαστε..)

Απρίλη μου



ακούω Baez "diamonds and rust"
και μετά Καζαντζίδη "ήρθα σαν ξένος στη ζωή".

"η άνοιξη, περαστικιά
απ’ το σπίτι,
έσυρε μια χαρακιά
στο φεγγίτη.."
έγραψε ο ποιητής
και ναι, έξω άνοιξη πια..

χωρίς Ανάβυσσο και Κυριακάτικες βόλτες
χωρίς τα κορίτσια στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου να μαλλώνουν
χωρίς τα πρώτα μπάνια της χρονιάς μ' ένα Χρόνη να βγαίνει τρέμοντας από τη θάλασσα
αλλά
'Ανοιξη!

"βρε Ραφαηλία, στρώνε τουλάχιστον το κρεββάτι σου!"
"καλά μαμά"
"θα το στρώσεις;"
"ναι"
"πότε;"
"αύριο"

αυτό το "αύριο" όλο υποσχέσεις στο δικό μας σπίτι.

όμως σήμερα..
σήμερα ακούω Baez και Καζαντζίδη
και έξω έχει έναν απρίλη τόσο φωτεινό
που δε με νοιάζει διόλου το αύριο το στρωμένο!

"η άνοιξη περαστικιά.."
φτάνει να την προλάβουμε..

"χάραξε κλαδιά πλεχτά
σα γαϊτάνι,
και τα φύλλα τα δετά
σε στεφάνι".