Ιούλιος


Ιούλιος..

η Ραφαηλία μπαινοβγαίνει στο σπίτι τις πιο τρελές ώρες της μέρας και της νύχτας.

το Ελενάκι με τον Νικόλα και τα κορίτσια μπαινόβγαιναν στο σπίτι τις πιο τρελές ώρες της μέρας και της νύχτας.

ο Χρόνης -σύντροφος τύπου Ρεμάρκ- μού κρατούσε το χέρι και χαμογελούσε.

τα γατόνια χαμογελούσαν κι εκείνα και τα μακριά μουστάκια τους τρεμόπαιζαν.

κι εγώ..
δεν ήμουν εδώ..

..σιωπηλά διακτινισμένη σε μια εφηβεία που δεν τέλειωσε ποτέ.

τον χειμώνα απλώς έπεφτε σε χειμερία, μα το καλοκαίρι να τη ξανά!

θα πάμε στου Leo να χορέψουμε
θα κολυμπήσουμε στη Δεξαμενή
θα παίξουμε τάβλι στο El Greco
θα βρούμε φίλους που έχουμε από καιρό χάσει τα ίχνη τους

και το ξημέρωμα
θα μπούμε σπίτι ακροπατώντας
μη μάς ακούσουν οι δικοί μας.
.....................................

καλοκαίρι
Ιούλιος, Αύγουστος
μετά Σεπτέμβρης

κι εγώ ακόμα δεκαεφτά..
......................................

To Lifestyle


τελευταία ανακάλυψα ένα διαφορετικό είδος blogger.
δεν ξέρω αν εσείς το γνωρίζετε, αν όχι, να σάς ενημερώσω πως εκτός από τους γνωστούς bloggers και τους food bloggers υπάρχουν και οι fashion bloggers!

στην πλειονότητα τους είναι τυποποιημένα ανθρωπάρια τύπου γυναίκας, όπου γράφουν για τις τάσεις της μόδας, όχι μόνο στα ρούχα αλλά και στα μαλλιά, στα κιλά, στα μωρά, στις σακούλες, παντού!

χωρίς τάσεις δεν χέζουν καν -σοβαρολογώ απολύτως!
όπερ σημαίνει πως πρέπει ο κ@λος τους να παίρνει ορισμένο σχήμα όταν κάθεται στη λεκάνη, το εξαγόμενο προϊόν να πέφτει σε ορισμένο χρόνο κάνοντας συγκεκριμένο θόρυβο και στο χαρτί υγείας να είναι τυπωμένη η φράση: well done Influencer!

θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά.. βαριέμαι.
προσωπικά θα έπλενα καλά το χέρι μου αν αναγκαζόμουν να ακουμπήσω μια από δαύτες.

τόση δηθενιά και τέτοιο εσωτερικό κενό μόνο κολλητικά θα μπορούσε να είναι..

Τα ευφυολογήματα





αυτό, όπου όλοι ωρύονται για τον "διάτρητο" πρωθυπουργό και τις λοιπές λεκτικές γκάφες τύπου "κατολίσθηση" με ξεπερνάει.

με ξεπερνάει γιατί ως λαός πάντα χειροκροτούσαμε την κακοποίηση της γλώσσας, τη βρίσκαμε "αστεία" και πέφταμε τ' ανάσκελα οσάκις ακούγαμε τέτοια "ευφυολογήματα".

με ξεπερνάει, γιατί αντί να φεύγει ο εμετούλης, βουρ! ρουκέτα! στις χονδροειδείς και ανατριχιαστικά απωθητικές ατάκες του χατζηχρήστου πχ, το κοινό γελούσε εκστασιασμένο και τις αναπαρήγαγε σε κάθε ευκαιρία.

πράμα πού κάνει ακόμα και σήμερα οσάκις προβληθεί από τηλεοράσεως είτε ο Μπακαλόγατος, είτε ο Ηλίας ο χωροφύλακας, είτε οποιαδήποτε "κωμική" ταινία του συγκεκριμένου ηθοποιού.

το "διάτρητο" λοιπόν σάς χάλασε; εκεί γιατί δε γελάσατε;

όλα είναι θέμα παιδείας τελικά.
όπερ σημαίνει, πως στην κακοποίηση της γλώσσας ξερνάς θες-δε θες!

δεν υπάρχει τίποτα κωμικό πάνω σ' αυτό.
είτε προέρχεται από τον μπακαλόγατο, είτε από τον πολιτικό, είτε από τον φαροφύλακα του απέναντι χωριού.

εμετούλης, βουρ! ρουκέτα λέμε!
ανεξαιρέτως!

Χρόνια πολλά!


..ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου

Παγκράτι - Σουηδία μια ανάσα δρόμος...

γιορτάζαμε τα γενέθλια σου με μια τούρτα που συνήθως έφτιαχνα εγώ.
βάζαμε τα αντίστοιχα κεράκια, έπαιρνες ανάσα, τα 'σβυνες
και μεις χειροκροτούσαμε, σ' αγκαλιάζαμε, σε φιλούσαμε
και τυλίγαμε γύρω σου, όλου τού κόσμου τις ευχές.

τώρα την τούρτα τη φτιάχνει ο Νικόλας·
τα δικά σας μωρά μαζεύονται και καμαρώνουν τη μαμά καθώς φυσάει τα κεράκια
γελάνε, σ' αγκαλιάζουν, σε φιλούν
και όλοι τυλίγουν γύρω σου, όλου τού κόσμου τις ευχές .

έπαψα να μετρώ τα χρόνια...
για μένα θα είσαι πάντα το μωρό μας:
εκείνη που με κάνει να χαμογελάω
με παρηγορεί όταν στεναχωριέμαι
μού απλώνει το χέρι "έλα μαμά"
όποτε το χρειάζομαι.

χρόνια πολλά ζωή μου!
χρόνια πολλά μωρό μου!
χαμόγελο, ανάσα κι ελπίδα μας
χρόνια πολλά
καλά κι ευλογημένα.

(Παγκράτι - Σουηδία μια ανάσα δρόμος..

..ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου)

χρόνια πολλά!

παιδί μου...

Τριανταδύο κιόλας;


τριανταδύο χρόνια πριν
ή μήπως
τριανταδύο λεπτά;

σάμος, πυθαγόρειο, μάϊος του '87

όλα πνιγηρά κι οι διανυκτερεύσεις στους φαντάρους δε δίνονται εύκολα.
μόνο όταν είσαι παντρεμένος και μένεις στο νησί.

αλλά το καλό το παληκάρι βρίσκει κι άλλο μονοπάτι: παντρευτήκαμε.

για τις διανυκτερεύσεις
για να 'μαστε μαζί
για πάντα

-και κοίτα που το "πάντα" είναι φορές που κρατάει: μαζί
μ' ένα τρόπο, που μόνο οι σύντροφοι τύπου Ρεμάρκ (Drei Kameraden)
καταλαβαίνουν-

μαζί
..............................

πριν τριανταδύο χρόνια
πριν τριανταδύο μόλις
λεπτά
...............................

η Χούντα (τότε, στη ζωή μου)

ανάρτηση από παλιά.
πάντα η ίδια θα 'ναι..


στη δική μου ζωή, χούντα σήμαινε:

"στο περιγιάααλι το κρυφό.."
"σσσττ! τρελλάθηκες;"

ατέλειωτες αγορεύσεις στα σχολικά προαύλια
ατέλειωτα "επίκαιρα" στον κινηματογράφο

απότομη σιωπή όταν μπαίναμε στο δωμάτιο και οι γονείς συζητούσαν.
απότομη σιωπή παντού.

δίσκοι βινυλίου που εξαφανίστηκαν
βιβλία που καταχωνιάστηκαν
(όμως, όσο να 'ναι, κάποια απ' αυτά ξέφευγαν απ' το αφηρημένο βλέμμα της μητέρας μου: θυμάμαι το Οδός Αβύσσου Αριθμός 0 -να το κατεβάζω σκονισμένο από κάποιο ράφι- θυμάμαι τον Βράχο, θυμάμαι κι άλλα.. κι άλλα..)

στη δική μου τη ζωή, η χούντα ξεκίνησε όταν πήγαινα τετάρτη δημοτικού.
στη δική μου τη ζωή, η χούντα τέλειωσε όταν πήγαινα τετάρτη γυμνασίου.
..............................................

πλέον, μόνο τ' αφιερώματα στην τηλεόραση μάς τη θυμίζουν

(δεν είναι ότι ξεχνάμε
είναι πως δεν αντέχουμε να θυμόμαστε..)

Δρόμοι παλιοί


απρίλη μου ξανθέ και έξω  βρέχει.
ακόμα.
Σέρπικο έβλεπα το πρωί
κι ήταν σα να βρισκόμουν ακόμα στην εφηβεία.

καλοκαίρι στην Αίγινα.
κατεβαίναμε για μπάνιο όλη η παρέα
κι εκεί, στη γωνία του Κυριακάκη
εκεί που στρίβαμε για τη δεξαμενή
ακούστηκε απ΄το μαγαζί με τα τουριστικά
"δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα".

έμεινα ακίνητη να αφουγκράζομαι·
 τα βατραχοπέδιλα ταλαντεύονταν στο χέρι μου
και τα γυαλιά ηλίου γλυστρούσαν αργά

αφουγκραζόμουν Αναγνωστάκη μελοποιημένο
και νόμιζα πως μόνο εγώ τον άκουγα.

τα παιδιά γελούσαν "κοιμήθηκες;"
 "ακούστε!"

μα δεν τούς ένοιαζε τότε...

έβλεπα Σέρπικο το πρωί
τούτον τον απρίλη που μοιάζει περισσότερο με Χριστούγεννα
κι ήταν σαν να 'χα μπει στο Tardis

ν' άνοιξα την μπλε πόρτα του
να βγήκα έξω
να βρέθηκα ξανά έξω απ' του Κυριακάκη.
.........................................

ακόμα βρέχει
ακόμα γκρίζος ο καιρός

"και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε..."

Ισημερία


αυτή η εξομολόγηση γράφτηκε καιρό πριν: στην τότε επέτειο της Ισημερίας.
δε νομίζω να γράψω κάτι άλλο, διαφορετικό, ακόμα κι αν περάσουν πολλές επέτειοι.
άλλωστε, δεν θα μπορούσα να διατυπώσω καλύτερα αυτό που σημαίνει για μένα η Ισημερία.
αλλάζει μόνο ο αριθμός του κάθε χρόνου που περνάει.
όλα τα υπόλοιπα μένουν τα ίδια.
ακριβώς..



έχω μιλήσει ξανά για την Ισημερία και το λόγο ύπαρξης της.

έχω πει πως ό,τι γράφω εδώ, σε τούτο το ημερολόγιο, βγαίνει κατευθείαν απ' την καρδιά μου, χωρίς φίλτρο, χωρίς σκέψη σχεδόν.

μιλώ για το (πάντα ζωντανό) παρελθόν, για το παρόν, για τα όνειρα που προσδοκούμε, για τις ελπίδες μας.
μιλώ για τον καιρό που ήμουν πολύ νέα, για τον καιρό που ο Χρόνης κι εγώ ήμασταν παιδιά σχεδόν, όπου μόνη μας έννοια ήταν η εκδρομή του Σαββατοκύριακου κι οι διακοπές του Αυγούστου.
μιλώ για τα χρόνια που περάσαμε προτού έρθουν τα δικά μας παιδιά στη ζωή, αλλά και γι' αυτά που μας ολοκλήρωσαν, όταν γίναμε γονείς.

όμως πιο πολύ μιλώ, για τις μέρες τις σημερινές.
γι' αυτά που ζούμε τώρα.
τα καθημερινά.

όταν έφυγε η μητέρα μου, για χρόνια ολόκληρα κάθε φορά που η έλλειψη της γινόταν αβάσταχτη, πήγαινα στη μεγάλη ντουλάπα όπου ακόμα κρέμονταν τα ρούχα της τακτικά και με τ' άρωμα της τυλιγμένα, άνοιγα την πόρτα και χωνόμουν μέσα.

έτσι, η μαμά μου μ' αγκάλιαζε και με παρηγορούσε.

αυτό ακριβώς είναι η δική μου Ισημερία: μια αγκαλιά που τυλίγει και διακτινίζει άμεσα στο παρελθόν, μια αγκαλιά αγαπημένη.

όταν κάποτε έρθει η στιγμή που ο Χρόνης κι εγώ, θα φύγουμε απ' αυτή τη ζωή, τα κορίτσια θα διαβάζουν για την εποχή όπου όλα ήσαν εύκολα, όπου όλα ήσαν σωστά και κυλούσαν όπως πρέπει κι ας διαμαρτύρονταν "ε, μα δεν αντέχω άλλο!"

θα θυμούνται την εποχή που άνοιγαν την πόρτα του σπιτιού και μέσα βρισκόταν πάντα ο μπαμπάς κι η μαμά, τα παιδικά χρόνια, τις Κυριακάτικες εκδρομές, τα πρώτα ποδήλατα, το πως αργά την Ανοιξη, ο πατέρας τις μάθαινε βουτιές και μακροβούτια στην παραλία της Αναβύσσου και πως η μητέρα καθόταν ώρες στην παραλία της Αίγινας με το βιβλίο στα χέρια και ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ το κατακαλόκαιρο.

κι όποτε ξεφυλλίζουν τη δική μας Ισημερία, το παρελθόν θα γίνεται παρόν και το τότε, σήμερα.

όπως ακριβώς γινόταν όταν χρόνια πριν, άνοιγα τη μεγάλη, ξύλινη ντουλάπα της μαμάς μου και χωνόμουν δίχως δεύτερη σκέψη στην αγκαλιά της.

κι από όπου κι αν βρίσκομαι θα χαμογελώ μεσ' απ' τις γαλάζιες σελίδες της,

όπως ακριβώς πρωτοχαμογέλασα όταν έκανα την πρώτη μου ανάρτηση εδώ:

σαν σήμερα, πριν από δώδεκα κιόλας χρόνια...

Hello Moto!


"Ελενάκι παρήγγειλα νέο τηλέφωνο!"
"ναι μαμά μου; ποιο πήρες;"
"το motorola, το razr v3i"
"ποιο motorola;; το παλιό;"
"ναι! είχε βγει το 2005"
"τι να το κάνεις καλέ;"
"να το έχω για δεύτερο!"
"κι αυτό διάλεξες;;"
"αμέ! από τότε μ' άρεσε πολύ, θυμάσαι; σού είχαμε πάρει και σένα ένα razr"
"τώρα δεν έχεις το xiaomi;"
"ναι, φυσικά. το note 4"
"και τι το θες ρε μάνα το παλιό; ο Εσκομπάρ είσαι;"
.........................................
Guantanamera, guajira Guantanamera?

Ανάβυσσος


χτες στην Ανάβυσσο.
φυσούσε κι ο αέρας ήταν παγωμένος.
"πάμε να φύγουμε" είπα στον Χρόνη
και κανείς αεροπτεριστής δεν πετούσε στον ουρανό
σ' έναν καθαρό ουρανό
με λίγα άσπρα σύννεφα να τρέχουν
στο γαλάζιο του.

χτες στην Ανάβυσσο.
"κρυώνω στ' αλήθεια".
μια παραλία με ήλιο
μια άδεια παραλία με ήλιο.

στον γυρισμό τα μέρη τα γνωστά:
Σαρωνίδα, Λαγονήσι, Λιμανάκια
στο πρώτο απομεσήμερο της φετινής άνοιξης.

στο ράδιο του αυτοκινήτου τραγούδια παλιά
κοιτούσα απ' το παράθυρο αφηρημένη
μουρμουρίζοντας παράφωνα -όπως πάντα.

και το αυτοκίνητο κολυμπούσε μελαγχολικά 
στο δρόμο
σ' ένα δρόμο που ένωνε το παρόν με το παρελθόν
και τόνιζε την ησυχία στα πίσω καθίσματα.

ανακάθισα
τίναξα τη σκόνη της νοσταλγίας από πάνω μου
έκλεισα το ραδιόφωνο
κι έπιασα το χέρι του Χρόνη:

"πάμε σπίτι!"
................................................................

Play a song for me


Mr. Tambourine Man αυτό το παγωμένο σάββατο του φετινού χειμώνα.
κρύο. κρύο παντού.
χαζεύω απ' το παράθυρο του μπαλκονιού το φως του δρόμου: κάθε μέρα ανοίγει για λίγο στις εννιάμισυ το πρωί και μοιάζει σαν να 'χει προσγειωθεί ένα φεγγάρι καταμεσής στο δρόμο.

βάζω στόχους, κανέναν  δεν καταφέρνω, όμως δεν πτοούμαι: το βράδυ λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω ξανά.

γυμναστική στον αεροπερπατητή τα μεσημέρια.
καθώς κατεβαίνω απ' το μηχάνημα βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με καταπλήσσει η ομοιότητα με τη μητέρα μου.
εμείς δε μοιάζαμε ποτέ!
τώρα που μεγάλωσα όμως..
"γεια σου μαμά" χαιρετάω τη μαμά μου στον καθρέφτη και σπρώχνω τα γυαλιά στη βάση της μύτης μου αφηρημένα.
όπως ακριβώς έκανε κι εκείνη.

Hey, Mr. Tambourine man, play a song for me

ασπρόμαυρες αναμνήσεις που ζωντανεύουν καθώς χαζεύω το υπέροχο Roma του Κουαρόν
το σπίτι απρόσμενα ήσυχο
το Ελενάκι στα καθημερινά τηλεφωνήματα
τα βιβλία μου -σύντροφοι τύπου Ρεμάρκ

και

Hey Mr. Tambourine man αυτό το παγωμένο σάββατο του φετινού χειμώνα.

δίχως καλημέρα
δίχως καλησπέρα

αλλά μ' ένα αχνό ακαθόριστο χαμόγελο σε όσα έφυγαν
καθώς και σε όλα εκείνα που θα έρθουν.

Πέντε χρόνια


"όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής"

όμως είσαι εδώ
δίπλα μας, κοντά μας.

στο σπίτι πού μεγαλώσαμε
στους δρόμους που τραγουδούσαμε 
καθώς γυρνάγαμε απ' τη Σαββατιάτικη έξοδο·
στις καθημερινές μας συζητήσεις.

πέντε χρόνια κλείνουν σήμερα
πέντε χρόνια απουσίας

όμως είσαι εδώ
δίπλα μας
κοντά μας...

Is this love


μπορεί έξω να χιονίζει
μπορεί τα κεραμίδια που χαζεύουμε το καλοκαίρι 
να έχουν γίνει πια λευκά

μπορεί το κρύο να έχει παγώσει τα δάχτυλα μας
έτσι
που να μη μπορούμε να γυρίσουμε τις σελίδες 
του αγαπημένου μας βιβλίου

μπορεί η μύτη μας και μες στο σπίτι ακόμα
να κοκκινίζει από το κρύο

όμως
ο ήλιος απλώνεται ζεστός
κάθε φορά που η Ραφαηλία
 χαμογελάει

κι αυτόματα έρχεται στο νου
το αγαπημένο τραγουδάκι του Bob Marley
" Is this love, is this love, is this love
Is this love that I'm feelin'"

γιατί τάχα;

Καλή χρονιά!


σ' ένα σπίτι που έχει σκεπάσει εφηβικά όνειρα
κρυφές ματιές περήφανων γονέων
αταξίες παιδικές
μουσικές αγαπημένες
ταινίες ασπρόμαυρες, νοσταλγικές

σ' ένα σπίτι όπου η απουσία
χάνει το μισό της νόημα
αφού ουσιαστικά όλοι βρίσκονται
 ακόμα εδώ

στο δικό μας σπίτι 
ήρθε για ακόμα μια φορά
ο νέος χρόνος.

το Ελενάκι μάς τηλεφώνησε
στις 12.01 (καλή χρονιά!!!)
το Ραφαηλάκι στις 12.02 έστελνε μηνύματα
(ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ)
-πιο πολλά στις γάτες παρά σε μάς-
λίγο αργότερα μάς πήρε κι ο Πομπέο.

σ' ένα σπίτι ήσυχο
σε μια ηρεμία που αγαπώ πολύ
αγκαλιαστήκαμε
ευχηθήκαμε σαν καθωσπρέπει γέροντες
"χρόνια πολλά"
γελάσαμε

και ήταν η αρχή τού νέου έτους
όπως ακριβώς είναι το χαμόγελο του Χρόνη:
ήρεμο και ακτινοβόλο.

ο Μάστορας μάς τα χάλασε λίγο:
είχε τη δική του άποψη για το κόψιμο της πίτας
όμως όλα πήγαν μια χαρά!

καλή κι ευλογημένη χρονιά να έχουμε
έτσι όπως την ελπίζουμε και την ονειρευόμαστε

όλοι μας...