Hello Moto!


"Ελενάκι παρήγγειλα νέο τηλέφωνο!"
"ναι μαμά μου; ποιο πήρες;"
"το motorola, το razr v3i"
"ποιο motorola;; το παλιό;"
"ναι! είχε βγει το 2005"
"τι να το κάνεις καλέ;"
"να το έχω για δεύτερο!"
"κι αυτό διάλεξες;;"
"αμέ! από τότε μ' άρεσε πολύ, θυμάσαι; σού είχαμε πάρει και σένα ένα razr"
"τώρα δεν έχεις το xiaomi;"
"ναι, φυσικά. το note 4"
"και τι το θες ρε μάνα το παλιό; ο Εσκομπάρ είσαι;"
.........................................
Guantanamera, guajira Guantanamera?

Ανάβυσσος


χτες στην Ανάβυσσο.
φυσούσε κι ο αέρας ήταν παγωμένος.
"πάμε να φύγουμε" είπα στον Χρόνη
και κανείς αεροπτεριστής δεν πετούσε στον ουρανό
σ' έναν καθαρό ουρανό
με λίγα άσπρα σύννεφα να τρέχουν
στο γαλάζιο του.

χτες στην Ανάβυσσο.
"κρυώνω στ' αλήθεια".
μια παραλία με ήλιο
μια άδεια παραλία με ήλιο.

στον γυρισμό τα μέρη τα γνωστά:
Σαρωνίδα, Λαγονήσι, Λιμανάκια
στο πρώτο απομεσήμερο της φετινής άνοιξης.

στο ράδιο του αυτοκινήτου τραγούδια παλιά
κοιτούσα απ' το παράθυρο αφηρημένη
μουρμουρίζοντας παράφωνα -όπως πάντα.

και το αυτοκίνητο κολυμπούσε μελαγχολικά 
στο δρόμο
σ' ένα δρόμο που ένωνε το παρόν με το παρελθόν
και τόνιζε την ησυχία στα πίσω καθίσματα.

ανακάθισα
τίναξα τη σκόνη της νοσταλγίας από πάνω μου
έκλεισα το ραδιόφωνο
κι έπιασα το χέρι του Χρόνη:

"πάμε σπίτι!"
................................................................

Play a song for me


Mr. Tambourine Man αυτό το παγωμένο σάββατο του φετινού χειμώνα.
κρύο. κρύο παντού.
χαζεύω απ' το παράθυρο του μπαλκονιού το φως του δρόμου: κάθε μέρα ανοίγει για λίγο στις εννιάμισυ το πρωί και μοιάζει σαν να 'χει προσγειωθεί ένα φεγγάρι καταμεσής στο δρόμο.

βάζω στόχους, κανέναν  δεν καταφέρνω, όμως δεν πτοούμαι: το βράδυ λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω ξανά.

γυμναστική στον αεροπερπατητή τα μεσημέρια.
καθώς κατεβαίνω απ' το μηχάνημα βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με καταπλήσσει η ομοιότητα με τη μητέρα μου.
εμείς δε μοιάζαμε ποτέ!
τώρα που μεγάλωσα όμως..
"γεια σου μαμά" χαιρετάω τη μαμά μου στον καθρέφτη και σπρώχνω τα γυαλιά στη βάση της μύτης μου αφηρημένα.
όπως ακριβώς έκανε κι εκείνη.

Hey, Mr. Tambourine man, play a song for me

ασπρόμαυρες αναμνήσεις που ζωντανεύουν καθώς χαζεύω το υπέροχο Roma του Κουαρόν
το σπίτι απρόσμενα ήσυχο
το Ελενάκι στα καθημερινά τηλεφωνήματα
τα βιβλία μου -σύντροφοι τύπου Ρεμάρκ

και

Hey Mr. Tambourine man αυτό το παγωμένο σάββατο του φετινού χειμώνα.

δίχως καλημέρα
δίχως καλησπέρα

αλλά μ' ένα αχνό ακαθόριστο χαμόγελο σε όσα έφυγαν
καθώς και σε όλα εκείνα που θα έρθουν.

Πέντε χρόνια


"όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής"

όμως είσαι εδώ
δίπλα μας, κοντά μας.

στο σπίτι πού μεγαλώσαμε
στους δρόμους που τραγουδούσαμε 
καθώς γυρνάγαμε απ' τη Σαββατιάτικη έξοδο·
στις καθημερινές μας συζητήσεις.

πέντε χρόνια κλείνουν σήμερα
πέντε χρόνια απουσίας

όμως είσαι εδώ
δίπλα μας
κοντά μας...

Is this love


μπορεί έξω να χιονίζει
μπορεί τα κεραμίδια που χαζεύουμε το καλοκαίρι 
να έχουν γίνει πια λευκά

μπορεί το κρύο να έχει παγώσει τα δάχτυλα μας
έτσι
που να μη μπορούμε να γυρίσουμε τις σελίδες 
του αγαπημένου μας βιβλίου

μπορεί η μύτη μας και μες στο σπίτι ακόμα
να κοκκινίζει από το κρύο

όμως
ο ήλιος απλώνεται ζεστός
κάθε φορά που η Ραφαηλία
 χαμογελάει

κι αυτόματα έρχεται στο νου
το αγαπημένο τραγουδάκι του Bob Marley
" Is this love, is this love, is this love
Is this love that I'm feelin'"

γιατί τάχα;

Καλή χρονιά!


σ' ένα σπίτι που έχει σκεπάσει εφηβικά όνειρα
κρυφές ματιές περήφανων γονέων
αταξίες παιδικές
μουσικές αγαπημένες
ταινίες ασπρόμαυρες, νοσταλγικές

σ' ένα σπίτι όπου η απουσία
χάνει το μισό της νόημα
αφού ουσιαστικά όλοι βρίσκονται
 ακόμα εδώ

στο δικό μας σπίτι 
ήρθε για ακόμα μια φορά
ο νέος χρόνος.

το Ελενάκι μάς τηλεφώνησε
στις 12.01 (καλή χρονιά!!!)
το Ραφαηλάκι στις 12.02 έστελνε μηνύματα
(ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ)
-πιο πολλά στις γάτες παρά σε μάς-
λίγο αργότερα μάς πήρε κι ο Πομπέο.

σ' ένα σπίτι ήσυχο
σε μια ηρεμία που αγαπώ πολύ
αγκαλιαστήκαμε
ευχηθήκαμε σαν καθωσπρέπει γέροντες
"χρόνια πολλά"
γελάσαμε

και ήταν η αρχή τού νέου έτους
όπως ακριβώς είναι το χαμόγελο του Χρόνη:
ήρεμο και ακτινοβόλο.

ο Μάστορας μάς τα χάλασε λίγο:
είχε τη δική του άποψη για το κόψιμο της πίτας
όμως όλα πήγαν μια χαρά!

καλή κι ευλογημένη χρονιά να έχουμε
έτσι όπως την ελπίζουμε και την ονειρευόμαστε

όλοι μας...