Ισημερία


αυτή η εξομολόγηση γράφτηκε καιρό πριν: στην τότε επέτειο της Ισημερίας.
δε νομίζω να γράψω κάτι άλλο, διαφορετικό, ακόμα κι αν περάσουν πολλές επέτειοι.
άλλωστε, δεν θα μπορούσα να διατυπώσω καλύτερα αυτό που σημαίνει για μένα η Ισημερία.
αλλάζει μόνο ο αριθμός του κάθε χρόνου που περνάει.
όλα τα υπόλοιπα μένουν τα ίδια.
ακριβώς..



έχω μιλήσει ξανά για την Ισημερία και το λόγο ύπαρξης της.

έχω πει πως ό,τι γράφω εδώ, σε τούτο το ημερολόγιο, βγαίνει κατευθείαν απ' την καρδιά μου, χωρίς φίλτρο, χωρίς σκέψη σχεδόν.

μιλώ για το (πάντα ζωντανό) παρελθόν, για το παρόν, για τα όνειρα που προσδοκούμε, για τις ελπίδες μας.
μιλώ για τον καιρό που ήμουν πολύ νέα, για τον καιρό που ο Χρόνης κι εγώ ήμασταν παιδιά σχεδόν, όπου μόνη μας έννοια ήταν η εκδρομή του Σαββατοκύριακου κι οι διακοπές του Αυγούστου.
μιλώ για τα χρόνια που περάσαμε προτού έρθουν τα δικά μας παιδιά στη ζωή, αλλά και γι' αυτά που μας ολοκλήρωσαν, όταν γίναμε γονείς.

όμως πιο πολύ μιλώ, για τις μέρες τις σημερινές.
γι' αυτά που ζούμε τώρα.
τα καθημερινά.

όταν έφυγε η μητέρα μου, για χρόνια ολόκληρα κάθε φορά που η έλλειψη της γινόταν αβάσταχτη, πήγαινα στη μεγάλη ντουλάπα όπου ακόμα κρέμονταν τα ρούχα της τακτικά και με τ' άρωμα της τυλιγμένα, άνοιγα την πόρτα και χωνόμουν μέσα.

έτσι, η μαμά μου μ' αγκάλιαζε και με παρηγορούσε.

αυτό ακριβώς είναι η δική μου Ισημερία: μια αγκαλιά που τυλίγει και διακτινίζει άμεσα στο παρελθόν, μια αγκαλιά αγαπημένη.

όταν κάποτε έρθει η στιγμή που ο Χρόνης κι εγώ, θα φύγουμε απ' αυτή τη ζωή, τα κορίτσια θα διαβάζουν για την εποχή όπου όλα ήσαν εύκολα, όπου όλα ήσαν σωστά και κυλούσαν όπως πρέπει κι ας διαμαρτύρονταν "ε, μα δεν αντέχω άλλο!"

θα θυμούνται την εποχή που άνοιγαν την πόρτα του σπιτιού και μέσα βρισκόταν πάντα ο μπαμπάς κι η μαμά, τα παιδικά χρόνια, τις Κυριακάτικες εκδρομές, τα πρώτα ποδήλατα, το πως αργά την Ανοιξη, ο πατέρας τις μάθαινε βουτιές και μακροβούτια στην παραλία της Αναβύσσου και πως η μητέρα καθόταν ώρες στην παραλία της Αίγινας με το βιβλίο στα χέρια και ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ το κατακαλόκαιρο.

κι όποτε ξεφυλλίζουν τη δική μας Ισημερία, το παρελθόν θα γίνεται παρόν και το τότε, σήμερα.

όπως ακριβώς γινόταν όταν χρόνια πριν, άνοιγα τη μεγάλη, ξύλινη ντουλάπα της μαμάς μου και χωνόμουν δίχως δεύτερη σκέψη στην αγκαλιά της.

κι από όπου κι αν βρίσκομαι θα χαμογελώ μεσ' απ' τις γαλάζιες σελίδες της,

όπως ακριβώς πρωτοχαμογέλασα όταν έκανα την πρώτη μου ανάρτηση εδώ:

σαν σήμερα, πριν από δεκατρία κιόλας χρόνια...

Μέρες που περνούν...

δύσκολες οι μέρες που περνάμε δύσκολες..
να κάνουμε υπομονή, να μη βγαίνουμε, να πείσουμε τα παιδιά να μη βγαίνουν, να πείσουμε τη Ραφαηλία..
να μη βγει, να μη βγει, να μη βγεί!
και ..δεν βγαίνει.

ταινίες και σειρές, συζητήσεις στο κινητό με την παρέα κι η βόλτα της; μέχρι το μπαλκόνι.

ό,τι θέλει μού το γράφει στο viber.
για να μη διακόπτει την κουβέντα, τη σειρά ή το διάβασμα, γράφει τις παραγγελίες της κι εγώ ως καλός κι ευγνώμων δερβίσης τις πραγματοποιώ στο πι και φι!

"μαμά πεινιάου!!!"
και να οι μακαρονάδες κι οι σαλάτες
"μαμά, θα μού κάνεις ένα καφεδάκι;"
"έφτασεεε!"
"μαμά θέλεις να δούμε μαζί ταινία;"
"αμέ!"

σήμερα λοιπόν έστειλα το λινκ του in.gr με τη μελλοντική απαγόρευση της κυκλοφορίας, όπου μεταξύ άλλων έγραφε  "με sms θα ενημερώνουν οι πολίτες που πηγαίνουν".

και ακολούθησε ο εξής διάλογος...


και ναι.
τελικά ευγνώμων.

για το σημερινό γέλιο
για την πρόσκαιρη ανεμελιά
για ένα παιδί -για όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά- που μεγαλώνουν σ' έναν κόσμο που δεν τους αξίζει.

κι αυτό αξίζει μια διπλή μερίδα τηγανίτες!

με έξτρα κανέλα και ζάχαρη!

Διάβασε ένα ebook

αφιερωμένη στη φετινή εβδομάδα ανάγνωσης ηλεκτρονικού βιβλίου
- 2020

ανάρτηση, σταθερά επαναλαμβανόμενη κάθε Μάρτιο.
...............................................................................


  
ανάρτηση από το καλοκαίρι.
αφιερωμένη στην εβδομάδα των ebooks: από αύριο Κυριακή 3 Μαρτίου έως το Σάββατο στις 9.
για μας, που αγαπάμε τα βιβλία.
όχι την όσφρηση, την αφή ή οποιαδήποτε άλλη αίσθηση αφήνει το τυπωμένο χαρτί, αλλά την ανάγνωση αυτή καθ' αυτή.
αν λοιπόν αγαπάς το διάβασμα, αν αγαπάς τα βιβλία -να τα διαβάζεις μόνο, όχι να τα μυρίζεις, να τα κρατάς, να μασουλάς το χαρτί ίσως- δοκίμασε ένα ebook.
που ξέρεις.. μπορεί και να σ' αρέσει.


 eReader και ξερό ψωμί!


έμαθα να διαβάζω πριν πάω σχολείο.
έμαθα να διαβάζω πριν πάω σχολείο και το πρώτο μου βιβλίο ήταν ένας τόμος της ελληνικής μυθολογίας -θαυμάσιο και φυσικά, ακατάλληλο για την ηλικία μου.

θυμάμαι, χάζευα τον Κρόνο που έτρωγε τα παιδιά του και μετά διάβαζα χωρίς κόπο την περιγραφή του πίνακα.
αυτό ήταν το πρώτο μου ανάγνωσμα και έκτοτε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι.
σχεδόν όλο το δημοτικό ήταν αφιερωμένο σε έλληνες συγγραφείς: αγαπημένος Παπαδιαμάντης, αλλά και Λουντέμης, Καζαντζάκης, Σολωμός, Τέλος Αγρας, Παλαμάς, λατρεμένος Μυριβήλης, Βάρναλης, Πολέμης και Βιζυηνός, Καρυωτάκης και Βαλαωρίτης. Αριστοτέλης.
αργότερα ήρθε ο Νάνος, στα χρόνια του γυμνασίου πια.

σ' αυτά του δημοτικού, δεν ξεχνώ την κερκόπορτα απ' όπου μπαινόβγαιναν οι αδερφές Μπροντέ, η Τζαίην Ωστιν, η Δάφνη ντυ Μωριέ, ο Εριχ Μαρία Ρεμάρκ, ο Ιούλιος Βερν, ο Στέφαν Τσβάιχ.

όταν τέλειωσα το δημοτικό και πήγα στο γυμνάσιο οι έλληνες μ' εγκατέλειψαν. οι νεότεροι δηλαδή.
την κερκόπορτα τη χρησιμοποιούσαν πια ελάχιστοι απ' αυτούς: ο Μανόλης Αναγνωστάκης, η Ιωάννα Καρατζαφέρη, η Μάρω Δούκα, η Μαργαρίτα Λυμπεράκη, ο Λειβαδίτης, οπωσδήποτε ο Ασλάνογλου.

σε αντίθεση με τους ξένους που ολοένα πλήθαιναν: Χένρυ Τζαίημς, Μπορίς Βιαν, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Ράιχ, Λίζα Αλθερ, Ντίκενς, Σου Κάουφμαν, Μαγιακόβσκι, Κάφκα, Ντοστογιέβσκι, πολυαγαπημένος Γκόρκυ, Ρεμπώ..

πέρασαν χρόνια πολλά όπου ήμουν μόνιμα μ' ένα βιβλίο στο χέρι: όταν μαγείρευα, όταν έφτιαχνα λίστες για ψώνια, σχεδόν όταν τηλεφωνούσα.. πάντα μ' ένα βιβλίο: ειχε γίνει η φυσική προέκταση του χεριού μου.
μέχρι..
μέχρι που ξαφνικά, έπαψα να βλέπω.
τουλάχιστον τόσο καλά, όπως παλιά.
θυμάμαι τη μέρα που κοιτούσα κάποια σελίδα και δυσκολευόμουν αρκετά να τη διαβάσω.

την επομένη πήγα στον οφθαλμίατρο.
και δυο μέρες μετά είχα τα πρώτα μου γυαλιά διαβάσματος. διόλου βοηθητικά, διόλου παρηγορητικά: δυσκολευόμουν πολύ, πιεζόμουν, εξακολουθούσα να μη μπορώ να αναγνώσω άνετα.

ήταν ακριβώς η εποχή που άρχισα να ασχολούμαι με τον υπολογιστή.
κι ήταν λες κι έφυγε κάτι και το κενό που άφησε, άρχισε να συμπληρώνεται από κάτι άλλο, διαφορετικό.

φυσικά, τίποτα δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει το διάβασμα..
όμως μιας και δεν μπορούσα να διαβάζω, θα μπορούσα να γράφω και να έχω ενίοτε μια επικοινωνία με ανθρώπους που δυνητικά θα ταίριαζα μαζί τους.

έτσι γεννήθηκε η Ισημερία και πάνε κιόλας σχεδόν έξι χρονάκια από τότε.
έγραφα, διάβαζα άλλους γράφοντες, ενημερωνόμουν για το είδος της τεχνολογίας που μ' ενδιέφερε, γενικά ήταν ένας θαυμαστός, καινούριος κόσμος, που λέει κι ο φίλος μας ο Χάξλεϋ.

κι όλ' αυτά μέχρι πριν λίγες μέρες.
μέχρι προχτές που μετέφερα ebooks στην ταμπλέτα μου, πειραματικά στην αρχή, για να διαπιστώσω με έκπληξη αργότερα, πως μετά από τόσο καιρό, επιτέλους διάβαζα!
διάβαζα και διάβαζα και διάβαζα ξανά!

από το πρωί μέχρι το βράδυ, με τις πευκοβελόνες να πέφτουν στη βεράντα, να έχουν κάνει βουνά και να μην έχω διάθεση να σηκωθώ να τις σκουπίσω, με τα τζιτζίκια να τζιτζικίζουν πάνω απ' το κεφάλι μου, με τον Χρόνη και το Ραφάκι να πηγαίνουν για μπάνιο κι εγώ να μη πηγαίνω μαζί τους:
"δε γίνεται" τους είπα προχτές "είναι αδύνατον ν' αφήσω τον Σάντι στην τύχη του" και τους κούνησα αφηρημένα το χέρι όπως έφευγαν.

ψάχνοντας ν' αντικαταστήσω το tablet μου με κάτι πιο ειδικό, όπως ένα ereader διάβασα τόσες ..χμμ ελληνικούρες, από διάφορους σχολιαστές, που παραλίγο, να χάσω ξανά την όραση μου.
κι αυτή τη φορά όχι από πρεσβυωπία, αλλά από την άκρατη ανοησία!
για "μυρωδιά" βιβλίου διάβασα, για τις αισθήσεις γενικότερα διάβασα, για την παράδοση και τα ήθη κι έθιμα της Ελλάδας διάβασα, ό,τι και να θυμηθώ, είναι άκρως επιζήμιο τόσο για την όραση όσο και για τα νεύρα μου.

για μας όμως που δε βλέπουμε καλά,
για μας όμως που διαβάζουμε στ' αλήθεια πολύ και δεν έχουμε χώρο ν' αποθηκεύουμε τα βιβλία μας ή έστω, να τα πάρουμε μαζί στις διακοπές
για όλους που ζούμε σ' αυτό τον έρμο πλανήτη, όπου μ' έναν εγωισμό καθαρά παιδικό προτιμάμε να κόβονται δέντρα για χαρτί, αντί να φορτώνονται σελίδες ηλεκτρονικά
για όλους που δεν έχουν (έχουμε) την οικονομική άνεση ν' αγοράζουμε ένα βιβλίο τη βδομάδα

και γι' άλλα, που αυτή τη στιγμή δε θυμάμαι,
αλλά που όταν πατάω το πλήκτρο κι ανοίγει η σελίδα μου 'ρχονται όλα στο μυαλό,
ο "αναγνώστης" είναι το επόμενο βήμα.

αγαπώ τα (πάρα πάρα πολλά) βιβλία μου και πάντα θα τα φροντίζω.
όμως την επόμενη φορά που θα θελήσω να διαβάσω ξανά ένα απ' αυτά, θα το σκανάρω και θα το περάσω στο reader μου.

κι αυτό δε λέγεται "πρόοδος" ή "συμβιβασμός" ή ο,τιδήποτε.
αυτό λέγεται "διαβάζω ξανά"
και το αίσθημα που βγαίνει μόνο που βλέπω αυτή την πρόταση,
είναι γνήσια κι ανόθευτη
ευτυχία.
....................................................................

"μαμάαα; πότε θα 'ρθεις για μπάνιο;"

"τα απογεύματα του Αυγούστου μωρό μου!
τα απογεύματα του Αυγούστου.."

Περί ποίησης


διαβάζοντας δηλώσεις περί ποίησης και συζητώντας τις με τον Χρόνη.

"Και πρέπει να πω ότι στην ουσία της ποίησης υπήρξε ανέκαθεν κάτι το απρεπές. Η ποίηση είναι σαν μια πελώρια τίγρη που τινάζει ξαφνικά μπροστά μας την ουρά της. Πρόκειται για ένα είδος ευθανασίας των πραγμάτων που βρίσκονται ήδη νεκρά μέσα μας."
Κική Δημουλά

απορώ "αφού είναι νεκρά, πως τα ευθανασιάζει;"
"με άλλο τρόπο"
"πως δηλαδή;"
"για ξαναδιάβασε το"

"Και πρέπει να πω ότι στην ουσία της ποίησης υπήρξε ανέκαθεν κάτι το απρεπές. Η ποίηση είναι σαν μια πελώρια τίγρη που τινάζει ξαφνικά μπροστά μας την ουρά της. Πρόκειται για ένα είδος ευθανασίας των πραγμάτων που βρίσκονται ήδη νεκρά μέσα μας."

"λέγε!"
"τα σκοτώνεις με άλλο τρόπο"
"αφού είναι νεκρά ήδη!"
"κατά ένα τρόπο. να για να καταλάβεις: ένας νεκρός είναι νεκρός κατά ένα τρόπο, τον φυσικό. αλλά είναι ζωντανός στη μνήμη σου. όταν αρχίζεις και τον ξεχνάς πεθαίνει και με άλλο τρόπο"
"τινάζει την ουρά δηλαδή η τίγρης και καπούτ!"
"άντε μωρέ!"
...............................................................
γι' αυτό εγώ δεν πρόκειται να προκόψω ποτέ..
μου λείπει το βάθρο
ίσως και το υπόβαθρο...

Μαγειρικής μαθήματα


και η υψηλής μαγειρικής συνταγή της ημέρας: πατάτες βραστές.

οδηγίες μαγειρέματος και χρήσης:
καθαρίζουμε τις πατάτες, τις πλένουμε, αναλόγως του μεγέθους τις κόβουμε και τις ρίχνουμε σε νερό το οποίο βράζει.

περιμένουμε και όταν γίνουν τις σουρώνουμε και τις σερβίρουμε σε πιάτο ρίχνοντας λάδι, λεμόνι και ρίγανη.

μετά φωνάζουμε "Ραφαηλίαααα!!! έτοιμο το φαΐ!!!"

(το "Ραφαηλία" δύναται να αντικατασταθεί από οποιοδήποτε άλλο όνομα)

"Ραφαηλίαααα δεν ακούς; έτοιμοοοο!"
"φέρτο!"
"πάλι στο γραφείο θα φας;"
"ναι!"
"έλα πάρτοοοο!"
"δε μπορώ! φέρτο ρε μαμά!"
"γιατί; τι κάνεις; σκάβεις και δε μπορείς;"
"θα το φέρεις;"
"καλά.."

το βάζουμε σε δίσκο και το πηγαίνουμε στο καμάρι μας.
το τοποθετούμε εμπρός του μουρμουρίζοντας  "που κατάντησα! δουλικό αμέσου δράσεως!"

"τι είπες μαμά;"
"καλή όρεξη παιδί μου, καλή όρεξη!"
....................................................................

Μαθήματα πιάνου.


καινούρια πρώτη ανάρτηση και χρόνια πολλά!
ξεκινώ τη νέα δεκαετία, με -τι άλλο;- μια αναφορά στο αγαπημένο παρελθόν, που είναι πάντα παρόν και αποτελεί -σίγουρα- κομμάτι από το μέλλον.
............................................

στα μακρινά μαθητικά μου χρόνια, τότε που ακόμα άκουγα τη μητέρα
-λες και υπήρχε περίοδος πού δεν την άκουγα-
μετά από δική της επιμονή ξεκίνησα μαθήματα πιάνου.

δεν ήθελα, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να αρνηθώ.
όχι γιατί μου απαγορευόταν, απλώς δεν μου περνούσε καν απ' το μυαλό!

μετά από μια δεκαετία -σχεδόν- μαθημάτων με μια καθηγήτρια μουσικής εξαιρετική, εκείνα που αποκόμισα είναι τα εξής:

1. να κόβω τα νύχια μου πολύ κοντά, γιατί ΜΟΝΟ με πολύ κοντά νύχια δικαιούσαι να ακουμπάς τα πλήκτρα.

2. τα μακριά νύχια είναι ακάθαρτα και αντιπαθητικά.

3. η έφεση παίζει μεγάλο ρόλο (τα κομμάτια πού μάθαινα σε τρεις μέρες, ο αδερφός μου τα έπαιζε κυριολεκτικά στα δάχτυλα σε μισή μόλις ώρα).

4. το κιντερλίντερμπουκ είναι ένα πολύ διασκεδαστικό όνομα.

5. Anna Magdalena λεγόταν η δεύτερη γυναίκα του Μπαχ.

6. οικονομικά κίνητρα υπήρχαν κατά την περίοδο της εκμάθησης μου (η μητέρα μου με πλήρωνε ένα πενηντάρικο τη φορά για να μην τραγουδάω παίζοντας, ο αδερφός μου απλώς χαχάνιζε ακούγοντας με και φώναζε με θαυμασμό "όχι ρε!!!").

7. έπρεπε να προσέχω όταν ανέβαινα τη σκάλα του Εθνικού Ωδείου γιατί δεν ήταν ιδιαιτέρως σταθερή.

8. ο Ντιβερνουά ήταν πιανίστας και όχι μουσικό βιβλίο.

9. "Μαριλένα! δεν μελέτησες καθόλου!" η μόνιμη επωδός της καθηγήτριας, η οποία αδυνατούσε να πιστέψει πως είχα φάει ώρες και ώρες μελετώντας τα ρημάδια τα κομμάτια που μου είχε βάλει.

10. και τελικά, μόνο η 'Ακκα εκτιμάει και χρησιμοποιεί το πιάνο όπως αρμόζει: περπατώντας πάνω-κάτω στα πλήκτρα και καθήμενη επάνω του όποτε κουράζεται..


κι αυτός τελικά είναι ο μέγιστος σκοπός ενός εξαιρετικού μουσικού οργάνου.

-για μένα μόνο εννοείται φυσικά...